De Iraanse geheime politie heeft vorige week dinsdag het appartement van een christelijk gezin overvallen en daarbij het echtpaar gearresteerd. Van de vrouw ontbreekt sindsdien elk spoor en de familie vreest daarom voor haar leven. Binnenkort moet minister Verdonk beslissen of homoseksuele én christelijke asielzoekers weer teruggestuurd kunnen worden naar Iran.
De Britse mensenrechtenorganisatie Christian Solidarity Worldwide (CSW) liet dinsdag weten zich ernstig zorgen te maken.
De autoriteiten in Iran laten vrijwel niets los over de reden van de arrestatie en de verblijfplaats van Reza Montazemi (35), bekend als Amir, en zijn vrouw Fereshteh Dibaj (28). Bij de inval in Mashad, in het noordoosten van Iran, nam de politie verschillende eigendommen van het echtpaar in beslag, zoals computers en christelijke literatuur.
Voordat Amir in bewaring werd gesteld, lukte het hem te telefoneren met zijn moeder. Hij vroeg haar voor hun dochter Christine te zorgen. Toen de moeder bij het appartement aankwam, werd het echtpaar in een politieauto meegenomen. Twee mannen bleven achter en gingen verder met het doorzoeken van het huis.
Amirs moeder werd verteld dat het echtpaar op een lokale politiepost verbleef. Later ontdekte ze echter dat haar zoon en schoondochter waren meegenomen naar een post van de geheime politie.
Verder kreeg de familie te horen dat het echtpaar voor een rechtbank zou verschijnen. Ook dit klopte niet. Bij aankomst bleken Amir en Fereshteh niet aanwezig.
Vrijdag belde Amir kort naar zijn familie. Hij zei dat het goed met hem ging, maar hij had geen informatie over zijn vrouw. Niemand heeft sinds haar arrestatie van haar gehoord.
Ze is de jongste dochter van de voorganger Mehdi Dibaj, die in 1994 is vermoord. Negen jaar zat hij in de gevangenis, beschuldigd van afvalligheid van de islam. Mehdi zou de doodstraf krijgen, maar kwam na internationaal protest vrij.
Een halfjaar later werd hij, onderweg naar het verjaardagsfeest van Fereshteh, ontvoerd en vermoord. De broer van Fereshteh, Issa, zegt dat het ongewoon is dat arrestanten niet binnen een paar dagen naar huis mogen bellen. ‘Er moet een reden voor zijn dat Fereshteh niet kan telefoneren, zelfs niet met haar dochter. We weten niet of ze leeft of dood is en vrezen dat haar iets is overkomen’.
Zie voor meer informatie ons dossier Stop Executies Iran.
