Bij de Royal Air Force melden zich te weinig recruten. De RAF doet daarom een beroep op Stonewall, een Britse holebi-organisatie met grote expertise als het gaat om homoseksualiteit en arbeid, om als werkgever aantrekkelijker te worden voor homoseksuele mannen, lesbische vrouwen en biseksuelen. Want dat is de RAF nu zeker niet.
De RAF zal de komende maanden bijv. tienduizenden ponden uitgeven voor wervingsadvertenties in de Britse roze media.
Als onderdeel van dit initiatief zal de RAF aan Stonewall een niet bekendgemaakt bedrag betalen om te gaan deelnemen in het _Diversity Champions_-programma van deze organisatie. Daarmee verplicht de RAF zich publiekelijk en intern te bewijzen dat de organisatie ‘holebi-vriendelijk’ is. De Britse luchtmacht-organisatie zal daarvoor een uitgebreid pakket van maatregelen nemen, waaronder bijv. het recht op pensioen voor de partners van homoseksuele werknemers, het oprichten van een holebi-werkgroep en het sponsoren van bijv. Gay Pride-festivals.
De RAF zal nu de maat genomen worden op de Workplace Equality Index die door Stonewall ontwikkeld is. Verder zullen medewerkers van de RAF de kans krijgen deel te nemen aan de intensieve trainingen die door Stonewall ontwikkeld zijn om de werkvloer holebi-vriendelijk te maken. Hoge RAF-officieren zullen daarbij een speciale training krijgen om hen in staat te stellen als werkgevers toe te zien op een werkklimaat dat de uitsluiting van holebi’s doorbreekt en ombuigt in een werkklimaat waarin openheid de norm wordt.
Het nu gesloten contract tussen de RAF en Stonewall is het resultaat van achttien maanden intensief onderhandelen. Aan de hand van praktische voorbeelden is het de hoge officieren van de RAF duidelijk geworden dat de luchtmacht op dit moment geen aantrekkelijke werkgever is voor holebi’s omdat de organisatie in de ogen van deze groep ‘druipt van de homofobische vooroordelen’.
Naar schatting werken nu zo’n 12.000 holebi’s in de RAF. Veel van hen hebben recent gevochten, en zijn in sommige gevallen ook gesneuveld, in Irak en Afghanistan. Maar volgens Stonewall durven de meeste van deze soldaten binnen de RAF niet openlijk voor hun homo- of biseksualiteit uit te komen.
Homoseksualiteit was in het Britse leger taboe tot 2000. In dat jaar werd de Britse regering echter door een uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) gedwongen om de wettelijke uitsluiting van homoseksuelen om in het leger te dienen op te heffen. Als gevolg van die uitspraak was het Britse ministerie van Defensie gedwongen miljoenen ponden uit te keren aan voormalige soldaten en officieren die hun baan verloren hadden vanwege hun homoseksualiteit. Op dit moment zijn er nog ongeveer 36 homoseksuele mannen en lesbische vrouwen in afwachting van een uitspraak over hun ontslag.
Ben Summerskill
, directeur van Stonewall, noemt het besluit van de RAF om te gaan samenwerken met zijn organisatie ‘moedig’.
‘Van een organisatie die tientallen jaren een openlijk holebi-vijandig beleid gevoerd heeft, kan niet verwacht worden dat het opeens allemaal piccobello is omdat het door een rechterlijke uitspraak het officiële beleid moet veranderen. Het getuigd van moed van de RAF dat men dat inziet en dat men nu zelf het initiatief neemt werk te gaan maken van het aanpakken van de cultuur in de organisatie. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan, maar zeker is dat mensen beter werken als ze zichzelf kunnen zijn en het gevoel hebben ook tegenover hun collega’s open over hun privéleven te kunnen spreken’.
Gerald Howarth, de conservatieve schaduwminister voor Defensie, denkt daar echter anders over. ‘Ik denk dat de belastingbetaler met stomheid geslagen is dat publiek geld wordt uitgegeven ter ondersteuning van een holebi-pressiegroep. Dit is een onzinnig staaltje politieke correctheid. De gedachte dat men in de homogemeenschap niet zou weten welke carrièremogelijkheden er in het leger zijn, is ronduit belachelijk. Het gaan werven van recruten op basis van seksuele voorkeur gaat ook rechtstreeks in tegen de principes van de anti-discriminatiewetgeving’.
Een woordvoerder van het Britse ministerie van Defensie laat echter weten dat ‘het leger zich verplicht te werken aan een cultuur en werkklimaat waarin een ieder die er voor kiest open te zijn over zijn of haar seksuele voorkeur dat kan doen zonder het risico te lopen slachtoffer te worden van geweld, intimidatie of uitsluiting’.
