Naarmate de week vordert, neemt de spanning voelbaar toe. Elkaar tegensprekende berichten, roddels en nieuwtjes volgen elkaar in steeds hoger tempo op. De lobby om steun te krijgen voor de VN-verklaring over seksuele gerichtheid en genderidentiteit werpt vruchten af: de verhalen van de homo-activisten uit de hele wereld vormen een begin van een belangrijke dialoog met homofobe regeringen.
COC-bestuurslid internationaal beleid Joyce Hamilton doet verslag vanuit New York.
‘Land X overweegt te tekenen’, ‘In land Y heeft de hoofdstad de instructies gewijzigd om toch niet te steunen’ (ambassades rapporteren terug aan de hoofdstad en handelen op basis van instructies daarvandaan), ‘de ene vertegenwoordiger van land Z zegt dit, maar een ander zegt het tegenovergestelde’.
Er wordt veel gespeculeerd over de druk die het Vaticaan en de Organisatie van Islamitische Conferenties (OIC) zouden uitoefenen op landen om niet te tekenen of misschien zelfs een tegenverklaring te steunen. Wat er precies van waar is, is nog onduidelijk. Maar hoe je het ook wendt of keert, het gist in New York en dat geeft het belang aan van wat er donderdag staat te gebeuren. Ook de aanwezigheid van minister Verhagen van Buitenlandse Zaken zet dit kracht bij en dat is een belangrijk signaal.
Voor de activisten uit het Westen valt er weinig actief lobbywerk te verrichten, omdat de meeste Westerse landen zich al positief hebben uitgesproken. Het echte werk wordt nu verricht door onze collega’s uit Afrika en Latijns-Amerika. Ze spreken met diplomaten van hun eigen continent. Om te laten zien dat homoseksualiteit geen geïmporteerde Westerse perversie is, maar breed voorkomt, ook in Afrika, ook in Azie en Latijns-Amerika.
Hun verhalen maken grote indruk en hebben zelfs de ergste hardliners aan het twijfelen gebracht. Steun hoeven we van hen nog niet op korte termijn te verwachten, die stap is te groot, omdat het veel media-aandacht op hen zal vestigen. Belangrijk is echter dat ze bereid zijn om te praten. Het is een begin van een dialoog tussen homofobe regeringen en homo-organisaties uit de landen zelf.
Voor de wereldkaart met een overzicht van landen waar homoseksualiteit nog steeds strafbaar is of er zelfs de doodstraf op staat, klik hier: ILGA-Wereldkaart.
Intussen hebben we de extra tijd dinsdag gebruikt om nieuwe contacten te leggen, stemlijsten bij te werken, de mediastrategie verder uit te discussiëren en een training over de Yogyakarta Beginselen bij te wonen. Deze training vond plaats bij de ASTRAEA Lesbian Foundation for Justice, een Amerikaanse non-gouvernementele organisatie die fondsen werft voor projecten in het Zuiden. Een sympathieke en bewogen club vrouwen bij elkaar.
Morgen zal ik een apart stuk wijden aan deze Yogyagarta Beginselen. Kort gezegd is het een overzicht van teksten uit internationale verdragen waarop holebi’s en transgenders een beroep kunnen doen net als iedere andere burger. De Nederlandse regering heeft als een van de eerste VN-lidstaten deze Yogyagarta Beginselen overgenomen en tot uitgangspunt gemaakt van het mensenrechtenbeleid. Morgen meer over hoe de Yogyagarta Principes ons kunnen helpen in de strijd voor homo-emancipatie.
Zie verder:
COC in New York bij AV Verenigde Naties
Lees hier de Engelstalige versie van de VN-verklaring.
Zie verder:
COC in New York bij AV Verenigde Naties
En verder:
Voortouw VN-initiatief holebi/transgenderrechten
Oproep steun VN-verklaring holebi/transgendermensenrechten
VN – Unieke verklaring tegen homo/transgenderdiscriminatie
