De gereformeerde belijdenis is niet geschikt om duidelijk te maken aan welke leer men zich in de kerk precies moeten houden, vindt dominee Karlo Janssen. Daarom pleit hij in zijn proefschrift, waarop hij vrijdag 19 juni promoveert aan de Theologische Universiteit in Kampen, voor het schrijven van een nieuwe gereformeerde belijdenis die kan dienen als een wetstekst om de binding aan de leer van de kerk te regelen. Janssen wil daar in elk geval een tekst opnemen over het huwelijk om steun voor het ‘homohuwelijk’ uit te sluiten.
Dominee Janssen pleit voor het opstellen van een nieuwe belijdenistekst, als de kerk haar binding aan de geloofsleer goed wil regelen.
De gereformeerde belijdenisgeschriften zijn volgens Janssen niet geschikt om voorgangers – of anderen die namens de kerk spreken – juridisch te binden aan de leer van de kerk. De Drie Formulieren van Enigheid, zoals deze geschriften heten, zijn daarvoor te breed bij de behandeling van sommige onderwerpen en te eng met betrekking tot andere.
Er moet uitsluitend in de nieuwe belijdenis staan wat ‘onopgeefbaar’ is, maar dan volgens Janssen wel graag uitputtend en zo min mogelijk tijdgebonden. Hij denkt aan een tekst met korte stellingen, voorzien van duidelijk Schriftbewijs.
Op grond van een bestudering van de kerkgeschiedenis komt de vrijgemaakt-gereformeerde dominee tot de conclusie dat achter vele discussies over de leer van de kerk vaak een verschil van visie zit op de functie van belijdenisgeschriften, zonder dat dit boven tafel komt.
Zo zijn er aan de ene kant die de belijdenistekst op één lijn stellen met de Bijbel: wie ook maar wil tornen aan de belijdenistekst, wordt meteen verdacht van dwaalleer. In het andere uiterste wordt de belijdenis gelijk gesteld met de mening van haar opstellers. ‘Dan heeft de belijdenis geen enkel gezag’, stelt Janssen.
Janssen verwoordt in zijn lijvige proefschrift hoe kerken tot een belijdenistekst zou kunnen komen die voor juridisch gebruik geschikt is.
Janssen zou de opstelling van een nieuwe tekst graag ‘zo breed mogelijk willen aanpakken’, met zoveel mogelijk betrokkenen die de gereformeerde belijdenis onderschrijven. Nieuwe onenigheid lijkt dan niet denkbeeldig, wanneer alleen al gesproken wordt over de scheppingsdagen of de zondagrust.
Zelf maakt Janssen in zijn studie bewust geen inhoudelijke keuzes, maar Janssen wil in elk geval iets toegevoegd zien: een artikel over het huwelijk.
‘Nergens staat in de belijdenis dat het huwelijk een instelling van God is van een levensverbintenis tussen één man en één vrouw. Juridisch gezien kun je daardoor het homohuwelijk verdedigen. Men zal dan zeggen: maar het is toch duidelijk dat volgens de Bijbel het homohuwelijk niet kan. Dan zeg ik: Zet dat dan duidelijk in de belijdenis’.
Pessimisme dat een nieuwe belijdenis toch nooit zal lukken, zoals hij onder collega’s wel tegenkomt, deelt de vrijgemaakt-gereformeerde predikant niet.
‘We bereiken de volmaaktheid nooit, maar we hebben wel de Geest gekregen om ons ertoe te zetten. Ik heb de indruk dat de kerken te veel bij de pakken neerzitten en het niet aandurven te getuigen waarvoor ze staan’.
Karlo Janssen, geboren in Nederland en opgegroeid in Australië, vertrekt binnenkort naar Canada, waar hij predikant wordt voor de Canadian Reformed Churches. Zijn promotie vindt vrijdag 19 juni 2009 om 15.00 uur plaats in de Lemkerzaal, Broederstraat 16 te Kampen. Na de promotie is zijn proefschrift ‘By This Our Subscription’ te raadplegen via internet www.tukampen.nl.
