Het Vaticaan stelt in een vandaag gepubliceerd document voor het eerst voor dat psychologen kunnen worden ingeschakeld om uit te maken of priesterkandidaten geschikt zijn voor het priesterschap en die kandidaten uit te sluiten die volgens het Vaticaan tekenen van ‘seksuele afwijking’ vertonen.
Het inschakelen van psychologen zal echter met de nodige voorzichtigheid gebeuren en kan enkel na voorafgaand en uitdrukkelijk akkoord van de priesterkandidaat, aldus het Vaticaan.
Het document Oriëntaties voor het gebruik van de psychologie in de toelating en de vorming van priesterkandidaten was al zes jaar in voorbereiding en werd vandaag gepubliceerd door de Congregatie voor de Katholieke Opvoeding, waaronder de seminaries ressorteren.
Het document draagt de goedkeuring van paus Benedictus XVI en herinnert er aan dat soms na de priesterwijding psychische- of min of meer pathologische ongeschiktheden voor het priesterschap aan het licht komen met alle gevolgen vandien. Daarom kan het inschakelen van psychologen in sommige gevallen uiterst nuttig zijn omdat zij een advies over de diagnose en de eventuele therapie van psychische storingen kunnen uitbrengen, stelt het Vaticaan.
In het document wordt er verder onder meer ook op gewezen dat de psychologen die ingeschakeld worden de christelijke opvatting over de menselijke persoon, met name over (homo)seksualiteit en celibaat, moeten onderschrijven. Als er een behandeling nodig is, moet die gebeuren voor de toelating tot het seminarie, aldus het document.
De nieuwe richtlijn stelt daarom ook problemen als ‘verwarde of nog niet goed gedefinieerde’ seksuele identiteiten van kandidaat-priesters aan de orde. Daarmee bouwt de congregatie verder op de in 2005 gepubliceerde instructie waarin werd bepaalt dat mannen met ‘diepgewortelde homoseksuele neigingen’ niet tot de ambtswijdingen mogen worden toegelaten. Volgens het nieuwe document moet de seminarieopleiding van mannen met onder meer zulke ‘diepgewortelde neigingen’ worden ‘onderbroken’.
Aanleiding tot het opstellen van het document zijn de vele gevallen van seksueel misbruik door geestelijken die de afgelopen jaren in verscheidene landen aan het licht gekomen zijn. Belangrijk aspect van die schandalen is overigens de rol van de kerkelijke leiding die dit kindermisbruik door priesters vaak tientallen jaren in de doofpot gestopt hebben en daarmee medeverantwoordelijk werden voor het zolang voortduren ervan.
‘Door de seksschandalen werd de behoefte aan nieuwe richtlijnen voor priesterselectie steeds urgenter’, verklaarde aartsbisschop Jean-Louis Brugues, de secretaris voor de Congregatie voor de Katholieke Vorming.
